De mobiliteitsvergoeding: Vrijheid of een administratieve blok aan het been?.
Samengevat.
Ben je de discussies over de pseudo-eindheffing en de eindeloze elektrificatie van het wagenpark spuugzat?
Dan klinkt de mobiliteitsvergoeding als de ultieme ontsnappingsroute. Je geeft de werknemer een zak geld en zelf de verantwoordelijkheid. Geen gedoe meer met bijtelling of wagenparkbeheer.
Of toch niet?
Bij Mobility Heroes kijken we met een gezonde dosis argwaan naar deze trend. Want hoewel het op papier een praktische oplossing lijkt, raak je als werkgever de regie volledig kwijt. Daarbij komt dat je vanuit HR-perspectief risico’s creëert die je liever niet op je bordje krijgt. Want wat als die representatieve accountmanager plotseling in een rammelende bak uit 1998 voorrijdt bij je belangrijkste klant? Of wat als een medewerker door autopech simpelweg niet op het werk komt en geen vervangend vervoer heeft geregeld?
De verborgen haken en ogen
Laten we ook de financiële zorgplicht niet vergeten. Kiest een werknemer voor private lease om die vergoeding te benutten? Dan krijgt hij een BKR-registratie voor de kiezen die zijn kans op een hypotheek flink kan verkleinen. Zo stond laatst in het AD een artikel waar je uit kon opmaken dat een financial lease van 14.000 euro als snel betekent dat je bij een hypotheek aanvraag 60.000 euro minder kunt lenen. Wil je dat als goed werkgever op je geweten hebben?
Maar de grootste uitdaging is nog wel de ESG-wetgeving (Environment, Social, en Governance). De EU verplicht organisaties om haarscherp te rapporteren over hun CO2-uitstoot. Je kunt die verantwoordelijkheid niet simpelweg afkopen met een vergoeding. Sterker nog: een mobiliteitsvergoeding maakt je rapportage een stuk complexer.
Waarom 'vrijheid' vaak een illusie is
De realiteit is dat de mobiliteitsvergoeding vaak ontaardt in "gereguleerde vrijheid". Een paar eye-openers:
- Verplichting ten aanzien van CO2 reductie: Je kunt werknemers niet zomaar met een vervuilende auto naar klanten sturen. De ESG-regels dwingen je om voorwaarden te stellen: het moet een EV, de fiets of de trein worden.
- De portemonnee-kwestie: Als die goedkope, oudere auto niet meer mag vanwege de uitstoot, moet de werknemer een jongere (duurdere) auto aanschaffen. Is iedere medewerker kapitaalkrachtig genoeg om dat voor te schieten?
- De private lease-paradox: Eindigt je medewerker uiteindelijk bij private lease om aan jouw eisen te voldoen? Dan is de vraag: wat is het verschil met je oude leaseregeling, behalve dat de werknemer nu alle risico's draagt en jij de controle kwijt bent?
Wanneer is het wél een goed plan?
Is een mobiliteitsbudget dan nooit een goed idee? Zeker wel, mits je het met de juiste insteek aanpakt.
- Zorg dat het systeem ESG-proof is: Je hebt een waterdicht registratiesysteem nodig om de CO2-impact aan te tonen.
- Maak dat de kaders helder zijn: Er moet een duidelijk beleid liggen over wat wel en niet mag, zodat er geen scheve gezichten ontstaan.
- Fiscale realiteit: Houd er rekening mee dat een vergoeding vaak als loon wordt belast, wat de effectieve bestedingsruimte voor de werknemer flink kan beperken.
Conclusie: De mobiliteitsvergoeding is geen "installeren en vergeten" oplossing. Het vraagt om een doordachte strategie waarbij je de keuzevrijheid combineert met de verantwoordelijkheid van modern werkgeverschap.
Wil je de controle houden op je mobiliteitsbeleid in plaats van er een hoofdpijndossier van maken? Dan is het tijd om kritisch naar de details te kijken voordat je het uit handen geeft en je medewerker de sleutels van zijn leaseauto inlevert.
Mocht je naar het lezen van het bovenstaande artikel eens behoefte hebben aan nog meer verdieping, we komen graag met je in gesprek.
Gerben Rombouts
